sansinukob ni lupisan

Malamang e alam na ng mga Globe users ang nangyari sa Unlimitext. Bilang sagot nila sa kamurahan ng presyo ng Sun e nag-Unlimitext (na noon e Non-Stop) sila para huwag mag-alisan ang kanilang mga subscribers.

Pero ngayon e nawakasan na ang maliligayang araw na ‘to ng murang pagtetext. Ang dating napakasimpleng P50 na walang humpay na pagtetext sa limang araw e napalitan ng bagong promo -kung promo pa ngang matatawag ‘to. Meron nang nalalamang day at night rates. Tapos ang dati mong P50/ 5 days e naging P20/ day na.

Ibiga sabihin para masulit mo ang ibinayad mong bente sa isang araw, e magtext ka ng bente o higit pa. Sino ang magtetext nang benteng mensaheng lahat e me katuturan?

Ang tawag nila ngayon dito sa "promong" ito e ‘Unlitext’. Tawag ko rito -"Ang lintext!"

I-enjoy ninyo na ang mga pahinang ito bago ko lapitan ng mga abugado ng Marvel Comics.

Abangan ang mga susunod na pakikipagsapalaran ng grupong Ex-Men sa mga susunod na posts ko.

Para sa kaarawan ko e ito ang gusto kong gunitain -ang mga libingang nakita ko sa Medan, Indonesia. Pumunta ako run noong Todos Los Santos pero hindi nagkaoras na mag-update ng entry.

Ang sementeryo nila e hindi tulad ng sa ati na merong bakod. Kaya kung gabi’t lasing kang uuwi sa daan e pwede kang magkamali’t sa sementeryo mapadpad at mapagaya sa Thriller ni Michael Jackson. Itong partikular na sementeryong ito e nasa gilid ng isang eskwelahan at harapan ng isang masjid (o moske sa Tagalog).

Simulan natin sa pinakakaraniwang puntod sa lugar. Nga pala, ito e puntod ng mga Kristyano at hindi ng mga Muslim. Kaya’t hindi maja-justify ang mga hitsura nito sa pagsasabing gawang Muslim kasi kaya ganyan.

Ang ordinaryong istilo sa kanila e puntod na yari sa bathroom tiles na sa gitna e merong tanim. Ewan ko siguro simbulo ito na kahit patay na sila e namumuhay ang kanilang alala sa mga halaman. Maaring iyon o gumawa sila ng isang malaking flower box na pwedeng ihian.

Pagmasdan ang gradient effect ng tiles.

At mukang nasobrahan sa ideya ng simbu-simbulo ng buhay ‘tong isang ito na mas nangangailangan ng hardniero kesa sepulturero.

At nasunod naman ang kahilingan ng isang ito na "Mommy, gusto ko pink".

Eto naman ang lapida nitong isa. Basahin ang nilalaman: ‘Born’ ____ Tapos, ‘Dead’. Labo e.

Tapos e S. Marianus pa pangalan.

Hindi na ninyo itatanong kung anong trabaho nito nung nabubuhay pa.

Hindi ko talaga maintindihan ang ideya ng disenyo ng isang ito, ang kauna-unahang puntod na nakita ko sa sementeryong ‘to.

Kung ‘yung isa e naigiit ang kanyang hilig sa musika, ito namang isa e naipilit ang paboritong cartoon character. Bata pa pala ‘yung namatay (Makikita sa lapida ang edad). Nakakaloko nito e nakakoboy na porma si Pooh. Nagyoyosi pa!

Marami-rami pang mga puntod doon na nakakaloko mga itsura. Itong mga da best na laang pinili ko.

Nung isang araw e tuwang-tuwa si Oslac sa ideya ng eternal life na itinuro sa kanila ng kanilang pastor. Pagdating sa relihiyon, kami ni Oslac e laging nagdedebate sa puntong maaring ikapikon ng iba, pero sa kanya e hinde.

“Sarap siguro ng eternal life. Ang gusto ko sa eternal life e maging piloto ako,” sabi niya. Tuwang-tuwa si loko.

“Bakit ka pa magpipiloto, e di lumipad ka na laang. After life na ‘yun e. makakalipad ka na nun,” sagot ko.

“Hindi. Parang ganito rin ang after life,” sabi niya sabay mustra sa kabuuan ng park ng Tanza.

“Makakalipad ka nun. Sa after life e naglalakad ka na laang sa ulap, kumakalabit ng kwerdas ng harp.”

“Ganito rin ang after life. Parang narito tayo sa lupa, kaso habang-buhay ka nang buhay. Hindi ka na mamamatay.” Ewan ko kung nakinig nang ayos ‘tong si Oslac o nakatingin sa cleavage ng katabi habang tinatalakay nung pastor ang after life. O baka naman ganun talaga ang sinasabi ng pastor nila na sa after life e parang buhay rin natin dito sa mundo kaso e imortal tayo.

“Teka…ibig mong sabihin e hindi tayo parang mga kaluluwang multo? Na tayo e meron pa ring laman?”

“Oo. Parang ganito nga lang rin e.”

“E ‘di kung tayo e laman pa rin e ‘di tinitigasan pa rin tayo. Alam o gagawin ko? Yayayain ko ang lahat ng mga babaeng makisayaw sa akin nang makamundo.”

(Note: I-search ninyo sa yahoo search ang keyword na ‘heaven’ at itong larawang ito ang susulpot.)

“Hindi pupwede ‘yun.” “Bakit hinde e sabi mo e laman pa rin tayo? E ano pa’ng ikakatakot nila e nasa langit na nga sila e? Sasabihin ko lang na, ‘relaks nasa langit ka na, bakit ka pa natatakot?”

“Oo nga, lilipad na laang ako. Hindi na ko magpipiloto.”

Nung unang lumabas ang trailer nitong casino royale e maririnig mo ang buntung-hininga ng mga bubaeng fans ng sinundan nitong James Bond -ang James Bond ni Pierce Brosnan. Pogi -pero nakakatamad. Pero para sa karamihan ng mga bubaeng narun sa sinehan e nakakadismaya ang kyuma ng bagong gumanap sa special agent na mahusay sa tsiks at merong magagarang gadgets.

Pagkumparahin ang mga taglay na kakisigan ng dalawa.

Pierce Brosnan. Sa kabila ng tulong na apoy sa background bilang pampaastig e hindi mo maikukubli ang pagliyad niya na para bang gusto niyang nakikipagsukatan ng cup size sa katambal niya. At ang mataray na kilay.

Daniel Craig. Tingnan ang nasabing bagsak ng tela sa kanyang matipunong katawan.

Pero dun nagkakamali ang mga bubae. Intindihing itinataya ko ang pagkalalaki ko at ang pagkwestyun sa aking sex preference sa sasabihin kong ito. Mas macho at "mas lalaki" si Daniel Craig ng lilibuhing beses kesa ke Pierce "talong up my ass" Brosnan.

Tindig na laang at bagsak ng damit sa katawan ni Daniel Craig e maiintindihan ninyo ang sinasabi ko.

At sa pagkakaintindi ko e parang ang storyang ito e nakaset sa panahong dun niya pa laang makukuha ang status na Double O, ibig sabihin ito ito e ni-rewind sa panahong hindi pa nagagawa ang mga pelikulang Pierce Brosnan at mga james Bone ni Palito.

Sinimulan ang pelikula sa matinding hagaran sa lupa hanggan crates na ala-Donkey Kong. Sawa na ba kayo sa car chase scenes? Ito ang sagot -hagarang langit at lupa. Hagarang gamit laang e paa’t mga kamay at resistensyang daraig sa sinumang sumasali ng marathon at decathlon nang taunan.

James Bond sa crates na ala-Donkey Kong.

At mga umaatikabong gulpihan at aksyon pang sumunod. Ngayon, i-tsek natin ang mga sahog ng isang James Bond movie:

1. MGa babae. Ano ang James Bond kung walang tsiks? Nasa larawan -Eva Green ng Kingdom of Heaven at The Dreamers. Matalino (wean ko kung anong trabaho niya rito, basta mukang matalino, hindi ko naman pinapakinggan) at maganda.

At itong dating model ng White Castle Whisky na asawa ng isa mga tinutugis niyang lalaki. Medyo payat, pero okey na rin.

2. Kotse. Ewan kung anong modelo ‘to. Basta maganda. Kung mahuhulog ito sa basement parknig ng college e tatandaan kong hatakin ang handbrake.

3. Alak. Kung anuman iyong timplang hinihiling niya lagi, e mukang gugustuhin mong ilista at subukan sa iyong sarili. Pati yung ibang sugarol na naroon e naimpluwensyahan niyang umorder ng katulad noon. At yun e hindi Vino Kulafu.

4. Gadgets. At konti laang pala ang mga  gadgets dito. Walang mga payong na nagiging helicopter o sapatos na nagiging pambukas ng garapon ng asukal. Puro cell phone laang. Habang pinapanood mo ito e malamang e gawin mo na laang paper weight ang 5110 mo.

5. Storya -kelangang talunin ni James Bond sa sugal ang isang lalaki kung hindi e magagamit ng mga terorista ang pera pangtustos sa kanilang mga malawakang sandatang pangkasamaan. Okey, mahusay siya sa tsiks, mahusay siyang magtimpla ng inumin, mahusay sa pag-eespiya, at mahusay rin siya sa baraha! Kung maglalaban sila ni Ethan Hunt sa lahat ng aspetong ito e malamang masasangla ang ari-arian ni Ethan Hunt (pwera na lang kung mandaya gamit ang laser card reader fancy gadget -something I made up).

At hindi laang ke Ethan Hunt mo pwedeng ipagsabayan ‘tong si James Bond. Kahit si Superman pa. Oo, ang man na super e walang binatbat ke Bond sa pagiging man kahit super pa siya. Tanging si Bruce Wayne-Batman laang ang makakapantay o makakadaig sa ultimate fantasy life ng mga lalaki.

Balik sa buntung-hininga ng mga bubae sa sinehan nung pinakita si Daniel Craig bilang James Bond -’ika nga ni Jeff sa Curb Your Enthusiasm, "That’s a big bowl of wrong." Mas astig at pogi si Daniel Craig ke Pierce Brosnan. Tanging si Alan Paule laang ang mas pogi.

Dalawang araw na laang at matatapos na ang taon. Hindi ko pa naisusulat ng entry ang lahat ng mga napanood kong sine. Kungsabagay, ang kulang na laang e Miami Vice, James Bond at Shake Rattle and Roll 8.

Pero bago ‘to, e gusto ko munang isulat yung pagpunta ko kelan laang a Quiapo. Naghahanap ako noon ng Curb Your Enthusiasm, at kinakailangan kong dumaan sa overpass ng Hidalgo nun. Sabi ko sa kasama ko, "Dito yung sinasabi ko sa ‘yong bilihan ng pilik-mata ng kambing."

Para sa kapakanan ninyo kung saan ginagamit ang pilik-mata ng kambing, ito ang masasabi ko sa inyo. Ito e hindi sinasahog sa mga luto, tulad ng sinigang. Ito ay parang gomang singsing na merong nakapalibot na pilik-mata ng kambing na isinusuot sa isang bahagi ng katawan ng lalaki. May kilala akong gumamit nito at sabi niya e halos ikabaliw raw ng bubae ito. 

At doon sa overpass e nakita ko ang naturang kagamitan at itinuro sa kasama ko. Isang araw gugunawin na laang na parang Sodom ang Quiapo. Aba’y sa kalatanran ng tanghaling tapat, sa overpass, kung saan nagdaraan ang mga tao sa lahat ng edad -bata, matanda, e ibinibenta ang mga dildo. Oo, dildo, ang kagamitang malamang e sa isang Japanese porno ninyo unang nakita. Mga batang mas matangkad pa sa pasukan sa LRT e makikita ang mga gomang aring ito kung saan maari kang mamili mula 5" ‘gang kung ano ang kakayanin mo.

Hindi ako ipokrito pagdating sa porno. Alamat ang ilalim ng kutson ko sa mga kaibigan ko nung panahong ang mga bold magasines na tulad ng Dalaga at Superhot e patagong ibinebenta, nung panahong hindi ka makakarenta ng XXX na Betamax at magkakasya ka na laang sa Sex Comedy na Rated R, nung panahong ang mga manekin sa mall e wala pang utong, nung panahong wala pang internet.

Pero ngayon, naglipana sa internet ang porn. May mga blue tooth blue tooth pang tinatawag. Mukang outdated na ang porno mags. Wala na yatang ganun ngayon. Yung katabi ko sa LRT 2. Isang punggok na lalaking naka-long sleeves e nagbabasa/ tingin ng mga larawan ng "office sex" sa pornong tabloid. Lantaran mong makikita ang mga _______ Scandal kahilera ang mga 9 in 1 Meg Ryan movie collection.

(Parang lahat ng laang ata ng eskwelahan at lugar iginawa na ng scandal scandal. Cebu Scandal. Camarines Norte Scandal. Mindoro Scandal. Cabuyao Scandal. TUP Scandal. UP Scandal. La Salle Scandal.)

May pwesto ang lahat ng pornong ito -sa ilalim ng kutson, hindi sa mga pwestong abot ng mata’t mga kamay ng mga bata.

Sa pagitan ng mga kutsong ito dapat nakatago ang porno at printouts ng entries ng sansinukob ni lupisan.

- - -

Napag-usapan namin nina Oslac at Elgin ang kawalan ng imahinasyon sa porno ngayon. 98% siguro ng mapapanood mong porno e puro hubad at nasa akto na ng ng makamundong pagsasayaw. Walang istorya. Hindi mo alam kung anong relasyon nila. Bakit nila ginagawa yun. Anong nangyari’t sila’y napunta sa ganung sitwasyon. ‘Ika nga ni Jackie Treehorn sa The Big Lebowski e wala na raw istorya ngayon ang mga bagong produced na "adult entertainment". Poor lighting. Hindi na nag-iinvest sa kwento.

At inalala naming tatlo nina Owen ang mga istorya sa magasing nagsiikot sa ilalim ng mga kutson namin. Ang istorya nung lalaking na-stranded sa bus sa highway dahil merong nabuwal na punong humarang sa daan. Hindi naman pang-Oscar at pam-Palanca hinahanap ng mga old school fans. Konting kwento laang sa porno.

Isang oras bago mag-Noche Buena at heto nagbablog ako. Sinabi ko noon sa inyo kung ano ang dapat gawin kung limitado ang inyong salapi o talagang walang pera. Eto ang tip ko sa inyong walang perang pang-Noche Buena. Natutunan ko ‘to sa Daddy ko. Malamang mamaya e idadayalog niya uli ito.

"Matulog na laang kayo!"

Ika nga ni Daddy, "Gigising nang alas dose’t tutunghay sa mga kapitbahay na merong mga handa’t nagpapalitan ng regalo. Tapos e maawa sa sarili at kukwestyunin kung bakit sila e walang pera samantalang ang iba e meron –E ‘di huwag na laang gumising nang alas dose’t itulog na laang ang pagdaan ng oras nang hindi namamalayan."

Sa ngayon e parang ganun ang gusto kong gawin. Itulog laang ang pagdaan ng alas dose at gumising nang alas otso ng umaga’t manood ng Jesus Christ Superstar, ang taun-taon kong pinapanood na movie tuwing Pasko.

Nasa larawan: Jesus Christ Superstar, ang pelikulang napanood ko nang mahigit limampung beses.

Si Hesus habang binubuhat ang krus kung saan magse-segue ang kanta ni Herodes. 

Ang estado ko ngayon sa buhay e ganito, tulad ni Lebowski sa pelikulang The Big Lebowski. Walang trabaho.

Yung huling dalawang buwan na dapat kong suswelduhin e hindi ko na sinweldo bilang kabayaran sa kontratang hindi ko na tinapos. Itago na ninyo ang tissue ninyo dahil malalampasan ko ito.

Shet. Wala kang trabaho? Kalungkot mo siguro, no?

Kung matagal na ninyo akong kilala o kaya kung ang pangalan mo e Owen, Error, Otibs, Arthur, Jet, Vic o pareho tayo ng apelyido, alam ninyong kaya kong mabuhay sa ‘hindi maluhong paraan’.

Backgrounder para sa mga taong ini-add ako sa friends list nila dahil gusto nilang umabot sa 300 ang nakalista sa friends list nila na akala e mababasa pa nila lahat ng kaganapan sa mga taong nakalista ( _____ added new friends/ photos, updated their profile) na sa totoo laang e hindi naman, e ibabahagi ko ang mga kwento ng "hindi  maluhong lifestyle" ko noon.

Noong ako e nasa UST pa at nakaenrol para magmukang meron akong ginagawa sa buhay ko e nangarap akong bumili ng electric guitar para makapagbanda.

90s ito kung saan tatlo sa lima mong kaibigan e nagbabanda. Umaayon sa akin ang schedule ko nood dahil meron akong dalawa o tatlong araw na pipwedeng kumain ako sa amin ng late breakfast, pumasok sa eskwela, umuwi at kumain ng late lunch pero hindi sobrang late na magkakaulcer ka naman. Tanging pamasahe laang ang ginagastos ko nun. Tatlong piso mula Tanza hanggang Noveleta, P7.75 ang regular na bus mula Noveleta hanggang Harrison Plaza kung estudyante, at P3 mula HP hanggang UST. Total nito times two e P27. P100 yata baon ko nun nakaktipid ako P63 sa mga araw na yun.

Hindi na rin ako bumibili ng kendi dahil nakakahingi naman nito sa kaklase.

Kaso, nabago ang schedule dahil merong isang prof na nagpago ng schedule. Sira ang diskarte ko sa pagtitipid kaya’t sa pinakamaabot ng aking makakaya e nagsinop ako sa tanghalian. Ito e sa panahong irregular student na ko kaya hindi ko na kasabay kumain ang mga kaklase ko. Mag-isa na laang ako at wala akong kahihiyaan kung pangdukha ang ilalaman ko sa tiyan ko.

Ang pinakamurang makakain mo e kalahating order ng munggo at kanin. Yun ang kinakain ko pag M-W-F.

Bakit M-W-F pa? Bakit hindi pa sagarin nang isang buong linggo.

Kuripot ako, pero hindi makapal ang muka. Ayokong tuwing papasok ako sa kainang iyo e ibubulong ng tindera sa kapwa tindera niya e, "Ayan na si Munggo." Binigyan ko ng layaw ang sikmura ko sa pagkain ng ibang kalahating order na ulam. Hindi ko dati gusto ang munggo, pero dahil lagi kong kinakain e halos naging paborito ko na rin.

Teka, nabili mo ba ang electric guitar mo?

Hindi rin. Naisip ko bakit pa maggigitara, e pwede ka namang magpahaba ng buhok, maglakas ng loob na kumanta kahit alam mong walang kwenta ang boses mo at daanin na laang sa ‘attitude’. Nasa banda ka na rin nun, napapaniwala mo ang sarili mong kaya mo ring gumawa ng kantang tulad ng mga kantang ginawa ng paborito mong mga banda at paminsan-minsan e makukumbinsi ang mga kaibigan mong bumili ng tiket at manood sa isang basketbol court na ang tanging laman e mga kapwa mo banda at mga kaibigan nilang walang banda’t umaasang magkabanda pero wala.

Nasa larawan: Akong mahaba ang buhok. Kung walang pambili ng electric guitar, magpahaba ng buhok para maisalang sa stage. Umepek to nung 90s. Ewan kung pwede pa ngayon. Ngayon yata e magsuot ng baggy pants at matutong magmura.

Balik tayo sa ngayon kung saan ako merong bahagyang salaping natitira mula sa kinita sa pagtuturo sa ibang bansa at ilang limang pisong barya na inipon ko dati at muntik nang malimutang nag-eexist pa pala. Ang mga ibabahagi ko e mga tip kung paano mamuhay nang masaya. Kung ikaw e nagbabasa nito dalawa lamang ang dahilang nakikita ko:

1. Meron kang trabaho at binabasa mo ‘to sa oras ng trabaho mo na maituturing na pandedehado sa employer mo, pero wala kang pakelam dahil nakakaurat ang oras na ‘to kaya ka nagbabasa. Ibig sabihin, nag-aaksaya ka ng oras, oras na binabayaran sa iyo ng employer mo, at ang oras na ‘to masayang man sa pagbabasa nitong blog ko e bayad naman. Kumpara sa paglalaro ng Twistext e napili mong ito ang pag-aksayahan ng oras.
2. Wala kang trabaho kaya’t nararapat laang na mabasa mo ‘to para malubos mo ang kokonting perang nahihingi mo sa kung kanino mo man ito hinihingi.

Ngayon, binabasa mo pa rin ito dahil isa ka sa dalwang nabanggit sa itaas. Kauna-unahang dapat mong matutunan ay ang Sikreto sa Masayang Buhay.

Ano ang Sikreto sa Masayang Buhay? Ibig mong sabihin e natuklasan mo ang napakahalagang bagay na ito na pinag-aralan ng mga pilosopo’t mga psych major at kung sinu-sino pang mga reliyoso?

Hindi ko inaangkin ito bilang isang ideyang lumagapak sa kukote ko na parang mansanas sa ulo ni Newton. Malamang e napulot ko ‘to sa Budismo.

Ibig mong sabihin e mag-aahit ako ng buhok at uupo sa ialim ng puno habang pinagmamasdan ang lumalagsalas na agos ng ilog at nagmemeditate para sumaya?

Hindi. Naniniwala ang mga Buddhist at Hindu sa reincarnation kung saan ang tao e patuloy na mamamatay at mabubuhay muli hangga’t hindi nila nasusumpungan ang katotohanang ilusyon laang ang buhay sa mundo, na ang kasakiman o paghahangad mo sa mga bagay na materyal ang magdudulot sa ‘yo sa cycle na pagkamatay at pagkabuhay.

So para palang Matrix laang ang lahat at si Neo ang kaligayahan?

…?    Kung sa gitna ng kung fu arts at camera gimmickry e nakita mo ang reliyosong tema ng pelikula e alam mo na ang sinasabi ko. Ganito yun: Habang ikaw ay naghahangad sa materyal, lalo kang magagahaman, lalo kang hindi sasaya. Meron kang sampung piso ngayon, pero gugustuhin mong magkaroon ng onse pesos. Kung meron kang P56565986054870 e gugustuhin mong magkaron ng P56565986054871. Saan matitigil ang lahat?

Inihahain ko ang dalwang rule sa Sikreto sa Masayang Buhay.

1. Tanggalin ang paghahangad sa katawan
2. Maging kuntento

Sino ba ang hindi sa masaya sa mundo? Yan ang mga trabahador na gumagawa ng mga plakard na merong naksulat P125 accross the board wage hike. Yan e ang mga taong nakikihalubilo sa mga libu-libo o milyong estranghero sa isang liwasan para makinig sa isang Mike Velarde na nangangakong pupunan ng Dios ang kanilang kamalig nang "siksik, liglig at umaapaw". Yan e ang mga taong naririnig mong reklamo nang reklamo sa kanilang trabaho, pero nag-aaksaya naman ng oras sa pag-iinternet sa oras na bayad ng kanilang empleyado.

Subukan natin ito sa ilang sitwasyon: Gusto mo ng kotseng magara para makagala at magka-chicks na hindi mo makukuha sa pamamagitan laang ng personalidad mo.

Rule number 1. Huwag maghangad. Huwag ka nang maghangad na magkakotse at magkaroon ng ganoong chicks.

Sundin ang rule 2: Pagtyagaan mo na laang ang kasalukuyan mong GF na pag ngumuya ng Value Meal sa Jolibee e nakabukas ang bibig.

Paano ka sasaya nun sa ganun?

E kaya nga itetrain mo ang sarili mo sa mga ganoong kundisyon. Tingnan natin ang pinag-uugatan ng lahat. Bakit ka ba hindi masaya sa ganoong sitasyon mo? Yun e dahil naghahangad kang magkakotse at magka-chicks na hindi mo makukuha kung aasa ka laang sa personalidad mo. Wala ka namang problema dati sa GF mong papasukan ng langaw ang bunganga tuwing ngumunguya. Narealize mong meron palang mga babaeng nakatikom ang bibig pag ngumunguya. Ngayon, naisip mo na sa personalidad mong tumitigil sa pakikinig ang babae sa ikalawang pangungusap ng pagkukwento mo ng buhay mo e tanging magarang kotse lamang ang makapagbibigay sa iyo ng tsansang makakuha ng babaeng nakatikom ang bibig. Dun nagsisimula ang paghahangad mo. Dun nagsisimula ang pagkabigo. Walang taong walang inaasinta ang sumasablay at nabibigo.

Tanungin kita, naiiinggit ka ba sa taong kumakain ng Haagen-Dazs? Sa ngayon malamang hindi dahil baka nga hindi mo alam na ang Haagen-Dazs e ice cream. Pero sa oras na ikaw e maghangad ng Haagen-Dazs at hindi ka na kuntento sa Dan Eric’s mo, dun ka na hindi sasaya.

E di magsumikap sa buhay para makabili ng Holden Gas.

Tapos, malalaman mong meron palang tatak na mas malupit pa ang lasa kesa doon. Hahangarin mo uli yun. Hindi ka na sasaya dahil lagi kang maghahagad. Iyon e kung magtatagumpay sa pagsusumikap mo. Kaya’t ngayon pa laang e putulin mo na ang paghahangad mo at makuntento sa Dan Eric’s na mabibili mo sa kanto. Masarap rin naman yun.

E di kung lahat tayo e mag-iisip ng ganito, e di ang buong nasyon natin e hindi na aasenso. Maghihirap ang ating bansa.

E di maghirap kung maghirap! Kahit ba mahirap ka e kung masaya ka na naman sa estado, bakit mo poproblemahin ang paghihirap. At ikaw ang me sabing ang bugong nasyon e maghihirap. Ano pa problema mo e lahat kayo e mahihirap na? E di wala ka nang kaiinggitan.

Sa susunod e tatalakayin ko ang pamumuhay ng hindi gaanong maluho nguni’t masaya na rin.

Ika nga ni The Rock, "Finally, Jerome has come back to the Philippines!" At hindi laang ako narito para magbakasyon at para makipasko. Nagresign na ko sa eskwelahan sa bansang urong at mananatili ako rito sa sansinukob na kinalakhan ko.

Sa ikatlong pagkakataon ng buhay ko e wala akong trabaho. Lahat ng construction site e merong mga karatulang "No Vacancy".

Magpapakalibang na laang muna ko dito sa Pinas at gagawin ang mga bagay na hindi ko magawa noong ako e nagsasaksak ng time card sa bundy clock (Southville) at pumipirma sa attendance sheet (Oo, walang bundy clock ang letseng eskwelahang iyon sa Indonesia), tulad ng:

• Manood ng WWE. Bagama’t ipinapalabas sa Indonesia ang Raw, Smackdown at ECWm e hindi nakakaganang manood nito doon dahil sa dami ng komersyal. Kina-cut pa yung mga bahaging nagiging bayolente.
• Maglaro ng Play Station. Oo, hindi ito PS2 o PS3 (na balita ko’y lumabas na sa Japan at US), pero ayos na rin ‘to. Nung umuwi ako e ibinigay na laang ng housemate ko (Thanks Joseph!) ang PS niya sa akin. Babalikan ko ang mga paborito kong mga laro dati, tulad ng Tenchu at mga wrestling games.
• Manood ng mga DVDs na naipon ko sa mga nagdaang buwan pero hindi nagawang panorin. Tapos, idagdag pa diyan yung mga nabili ko sa Indonesia.
• Manood ng sine. Tatlong pelikula laang ang napanood ko sa Indonesia. Hindi ko pa naiblog ang dalawa.
• Magbasketbol. Ito e kung kaya pa ng tuhod ko. Medyo humihina na rin at sumasakit minsan at lumalaki pa tyan ko. Pero, gagawin ko itong project.
• Magblog! Namputa, napabayaan ko tong blog na to. Nung isang araw e binabasa ko yung mga luma kong entries. At parang mga laruang G.I. Joe na hindi ko nakakalaro ng matagal ang putang na.

Ang sarap na pakiramdam sa pagbabalik ko. Mga ilang oras laang mula kanina e binisita ko ang SISC, eskwelahang pinagturuan ko dito, at para akong si Rain na pinagkaguluhan ng mga Grade 3 at 4 students na mga dati kong estudyante. Mga nagpadrowing sa akin ng happy face sa palad, tulad nung ako pa ang teacher nila. Pati mga batang hindi ko naman naging estudyante e nagpadrowing sa akin ng happy face. Kinuyog ako ng mga batang nagsilakihan na’t sa loob ng anim na buwan e akala mong Cherryfer ang kinakain pag Recess. Kelangan ko pang magtago sa CR para hindi na ko masundan. Hehe.

Sa wakas nakabalik na ko sa aking sansinukob.

Matagal na kong hindi nakakapag-update ng blog ko at yung mga iilang nasulat ko e mga wala pang kwenta. Pero hidni ko mapapalampas ang araw na itong hindi maisulat ang entring ito para sa unang anibersaryo ng kamatayan ni Eddie Guerrero.

Dapat sana e suot ko ang t-shirt kong "I’m Your Papi" sa trabaho. Kaso ayoko namang mabembang (ang term namin sa mabungangaan) ng principal namin kaya’t bago mag-sign out ko na lang ito naisuot, bago mag-alas kwatro. Sana e tubuan ako ng bayag ng tulad ke Austin na kayang mamakyu sa authority. Kaso huli na rin ang lahat pag nangyari yun.

Kaya’t eto isang entring basta laang ang naialay ko (at kandila mamaya). Isang entring ninakaw ang mga larawan sa kung anu-anong website. Ang napili ko e itong panahong magshota pa sila ni Chyna. Kakulit ng panahong ito sa career ni Latino Heat e.

Hindi na rin ako gaano nakakapanood ng wrestling dito sa bansang urong. Kakatamad e. Sa dami ng patalastas, pag bumalik ang palabas e hindi ko na matandaan kung ano pinapanood ko. Pero pag-uwi ko ng Pinas, manonood ako sa SM ng Survivor Series.