sansinukob ni lupisan

Kinailangan kong sumandig sa pader noong nakita ko ang poster na nagsasabing darating ang verbong nagkatawang direktor na si Quentin Tarantino. Hindi ko alam kung anong ginawa ng Pilipinas para mabiyayaan nang ganito.

"Hindi ako karapat-dapat na magpatuloy sa iyo, ngunit isang salita mo laang e ang gagaling na ako."

Inimbitahan siya ng Cinemanila (ang film fest na taun-taon kong pinupuntahan magmula noong ito e nagsimula -pwera na laang nung nasa Indonesia ako) para bigyan ng lifetime achievement award. Tumanggap rin siya ng susi ng Quezon City. Kung ako tatanungin kahit susi sa kwarto ng pinakamagagandang bubae sa Pilipinas  dapat ibinigay sa kanya.

Sa Agosto 11, 2007 nang 1-4 pm e nakaiskedyul raw magbigay ng "master class" ang verbong nagkatawang direktor. Meron akong klase sa PNU. Binbin ang klase ko ke Yap-Aizon, ang klaseng nagtuturo kung paano sumulat ng tesis at ke Papango na nagtuturo kung paano makaintindi’t bumusisi ng literatura. Punyeta, bigyan na nila ko ng INC na grade o anuman, hindi ko palalampasin ang pagkakataong ito na masagap at mahinga ang mismong hangin na hihingahin ng sugo sa katauhan at mundo ng pelikula na Quentin Tarantino!

Hindi ako reliyosong tao, pero sa tingin ko e maikukumpara ko ang kaligayahang ito sa mga Kristyano na mabibigyan ng pagkakataong kumain ng isda at tinapay kasama ang Tagapagligtas. Sa ngayon e naiiintindihan ko kahit papano ang mga taong nangangaral sa Salita ng Diyos, sa Kaligtasan, dahil gayun rin ang naramdaman ko nung pinamalita ko sa text kung kani-kanino ang araw ng pagdating ng verbong nagkatawang direktor.

Hindi ako paranoid sa araw-araw na sitwasyon, pero inatake ako ng paranoia dahil baka kung kelang Agosto 11 na e doon pa ko masagasaan ng bus, magkasakit at maratay sa ospital o merong ioospital na kamag-anak o anumang maaaring pumigil sa akin sa pagpunta. Kung hindi rin laang ako patay sa araw na yaon e pupunta ko. At kung ako man e mamatay sa kasamaang-palad, gagawin ko ang lahat para maging multo’t makadalo kahit ibig sabihin nito e patayin sa mga kamao ko si San Pedro sa harapan ng Trngkahan ng Langit at Lupa.

08.10.07. Biyernes. Bumili ako ng tinatawag na Gold Ticket noong isang para magkaroon ng pagkakataong makasalamuha sa iisang lugar ang verbong nagkatawang direktor. Biyernes ‘to; at habang ako e tumitingin-tingin sa iskedyul ng mga palabas e nakita ko ang verbong nagkatawang direktor sa harapan ng Cinema 5 ng Gateway, nagka-cocktail cocktail. Kamputa, isang karanasang tanging unang karanasang sekswal laang ang makakapantay sa narmdaman ko nung nasilayan ko ang kalamnan ng verbong nagkatawang direktor. Pinasasalamatan ko ang mga magulang ko at binuo’t ipinanganak nila ako noong taong 1976, sa isang era kung kelan pinili ng verbong nagkatawang direktor na magkatawang-tao at makapiling ang mga walang kwentang mortal na tulad ko. Kung natorpe ng tatlong dekada ang ama ko e baka hindi ko inabot ang pagsasakatawang lupa ng verbong nagkatawang direktor.

Quen-fucking-tin, karaming mga mortal na Pinoy na nagsilapit sa iyo’t nagpaulan ng papuri. Patawarin mo ako’t walang matinong katagang umalpas sa aking mga dila sapagkat hindi kinaya ng aking kukote na magpadala sa aking bibig ng mga mensaheng matino.

Noong siya e lumabas at nakipagkamay sa mga masang hindi karapat-dapat e tinanggap niya ang aking kamay, ang kamay na walang nalikhang matino, ang kamay na ginagamit ko sa mga walang kwentang bagay tulad ng pagtatanggal ng dumi sa ilong na dulot ng polusyong Maynila. Naramdaman ko ang mala-Father Corsy na kuryenten nanalaytay sa iyong ugat noong pinagbigyan mong hawakan ang walang silbing kamay ng abang nilalang na ito. Ang nananalaytay na henyo ay sumirit sa aking ugat. Ituturing ko itong binhi’t pagyayamanin. Balang araw meron rin itong gagawing matino bukod sa paglilinis ng bahagi ng mukha.

08.11.07 Isang Hapong Kaulayaw ang Verbong Nagkatawang Direktor

Wala ni isa sa aking kinatatakutan ang naganap. Walang naaksidente, walang nagkasakit nang malubha (tulad noong nagkonsiyerto ang Rage Against The Machine), walang lupang bumuka, walang kude-kudeta o rally (tulad noong nagpunta ang mga Raw Superstars sa Araneta), walang sibat na humarang, walang asong nangagat, walang nangulam, walang nagtangkang pumatay sa akin. natuloy ang lahat kahit na nag-uulan nung panahong yaon.

At naganap ang sandaling hinihintay ko. Nagsalita ang verbong nagkatawang direktor tungkol sa kung anu-anong me kinalaman sa pelikula. Maramot ako. Hindi ako tulad ng Kristyanong ipapamahagi ang magandang balita sa mga bus at palengke. Sasarilinin ko ang mga gintuang pinagsasabi niya noong hapong iyon, pero iiwanan ko ang madla ng mga larawan ng pagkakatong yaon para makasilip man laang kayo ng pag-asa sa buhay.

Hanapin ako: Ang lalaking nakasuot ng gray.

Noong gabi e nanood rin ako ng Death Proof, ang pinakahuling pelikula niya na dapat sana e kahati ng  Planet Terror ng santong si Robert Rodriguez sa Grindhouse, isang pagpupunyagi sa mga lumang pelikula na merong double feature. At sa hindi ko inaasahan at hindi naman yata inanunsyo ni Anghel Gabriel o sinumang propeta, e sumulpot ang verbong nagkatawang direktor na parang magnanakaw sa gitna ng gabi. Itinampok niya ang car chase scenes na hindi ginamitan ng CGI (o teknolohiyang pang-uto gamit ang computer) o kinuhan nang mabagal at pinabilis pagkatapos ng produksyon at ang kanyang pinakabidang Zoe Belle.

At sa ngayon e nakabalik na yata sa Bundok Olimpo ang verbong nagkatawang direktor at nilisan na ang pinagpalang bansang ito. Kung pwede nga laang na ang blog entry na ito ang ipasa ko Yap-Aizon. Tsk. Tang inang tesis yan. Mas marami pang nagbabasa ng blog ko (anim na tao) kesa sa ibu-bookbind na letseng pag-aaral yan. 

This entry was posted on Friday, August 24th, 2007 at 10:58 pm and is filed under sansinukob ko. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.