sansinukob ni lupisan

Nung isang beses e bading na bingi’t pipi ang ang nagbenta sa akin sa isang tindahan. Mahaba ang buhok niya’t nakasuot ng spaghetti strap. Hindi ko nilalason ang isip ninyo ng mga imaheng ayaw ninyong makita at lalong hindi ko inilalarawan ito dahil ito’y kaaya-aya sa aknig paningin, pero gusto kong ilarawan kung paano ko nasabing bading ang taong nagbenta sa akin nung isang araw.

Ang kakaiba sa bading na ito e bingi’t pipi pala ito. Hindi ko alam. Sinabi laang sa akin nung tambay na nasa harapan ng tindahan. Nabentahan niya ako. At dun ko laang naisip kung gaanong katerible siguro ang maging bading ka’t bingi’t pipi ka. Hindi dahil tinturing kung ikalawang kapansanan ang una kong nabanggit na deskripsyon sa kanya, kundi dahil sa ideyang parang hirap siyang maka-identify, relate, umanib sa kanilang grupo. Harapin natin ang katotohanang ang kalahati ng pagiging bading e nasa salita at kalahati e sa kanilang gawaing sekswal. Wala namang gay sign lingo. Paano makikipagtalastasan ng kabadingan ang mga ‘to? Paano sila makiki-chenes, chuva, jubese, etc? E di hindi sila belong?

Hindi ko alam kung gano kaliit (o kalaki) ang porsiyento ng mga bading sa lalaki. Sa isang klase sa high school at college, makakasiguro kang merong isa o dalawa. Lima pag Fine Arts at tigsasampu sa Literature at Engineering. Sa kokonting iyon e ilan ang bingi’t piping bading? Kung meron mang dapat sumali sa kongreso bilang party list, yun e mga bading na bingi’t pipi. Sobra nga laang marginalized nito’t baka iisa miyembro.

E bading na bulag kaya meron?

Sa dalas naming mag-usap ni Etey e minsan nalilimutan ko kung kaninong ideya ang isang ideya kung iyun ay akin o sa kanya. Isa sa amin (malamang siya) ang nakaisip ng teoryang kung ikaw e pulubi o may kapansanan, wala kang espasyo sa sarili mo sa pagbabading. Pulubi siguro. pero yung meron nang kapansanan tulad ng putol ang binti o kaya walang braso? Ika nga ng mga Kano, "Can’t be bothered into going gay" dahil sa dami ng "shit they have to put up with".

Huwag nating isipin ang teoryang ito sandali (teoryang sa kapatid ko yata). Isipin na lang natin ‘to: PARANG WALANG BULAG NA BADING.

Nasa larawan: Ray Charles, bulag at mahilig yakapin ang sarili, nguni’t hindi bading.

Bakit kaya? Iyon kaya e dahil masyado silang biswal? Kelangan nilang makita para sila mabading?

Teka, bago ko mapagkamalang anti-bading o nagge-gay bashing ako, gusto kong linawing naiiintindihan ko ang mga bading. Kung nakita mo na si Alan Paule, sa loob ng anim na segundo e malalama’t maiiintindihan mo kung bakit meroroong bading.

Kung biswal ang mga bading, pepwede kayang mabading ang isang tao kung siya e bulag pero nakakarinig?

Oo. Kung narinig mo na ang "Sige" ng 6 Cycle Mind (o Six Cycle Mind o 6Cycle Mind na walang space sa gitna ng 6 at C o 6_Cycle Mind) o kung paano man nila naisip baybayin ang pangalan ng kanilang grupo e alam mo na ang sagot. Ang kantang dapat sana e pang-inuman e parang buttfuckingsong.

Kung narinig na ninyo ang boses, ang tono ng pagkakakanta, ang tunog mga instrumento, mga nilalamang salita, e makukumbinsi kang isinulat ito ng isang grupong nag-gu-group hug at nagpapasahan ng tissue tuwing nanonood ng Oprah.

"Ahhh-yos lang, basta’t magkasama! Konting alak lang kahit walang pulutan!"

Aba’y mas bading pa ‘to sa "I am what I am, I am my own special creation" o kaya e "I love the night life, I love to party (o boogie yata) to the disco toniiiiiight, yeah!".

This entry was posted on Thursday, February 15th, 2007 at 10:18 pm and is filed under sansinukob ko. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.