At tulad ng inaasahan e maganda naman ang Penang, Malaysia. Kung galing ka ng Medan, Indonesia, lahat magiging maganda na rin sa ‘yo kahit papano. Kumbaga e sasarap na rin ang matigas na tinapay sa taong gutom. Seseksi na rin si Dabyana sa bagong layang presong hayok sa laman. Magiging nakakatawa na rin si Ruby Rodriguez at Dennis Padilla, kung laging itong sansinukob laang ang binabasa mo sa oras ng trabaho mong bayad ng employer mo, sa computer na binili ng kompanya sa layuning makapgtarbaho kayo nang ayos.
Ang hindi maganda sa pangyayaring ito e ang ilan sa mga kasama ko. Sampu kaming pumunta run para sa modus na ibalik sa zero ang aming 30 days na expiration sa visang pangturista. (Tang nang Medan ba namang ‘to e tinuturista pa?)
So sampung tao yun na na merong may iba’t ibang personalidad. Nung nagtu-tour nga kami ng mga jols (tawag naman si barkada namin, parang ‘tol na ginawang jol) ko sa Norte ng Pilipinas, nagkakabad tripan pa, ito pa kayang malaki ang mga agwat sa age bracket, waist line, reliyon, at taste sa music na ngayon laang nagkasama-sama?
Nasa larawan: Ilan sa sampu.
Nasa larawan: Isa sa sampu. Harap to ng mall nila.
Ayoko namang ikwento ang mga pagkabad trip ko sa buhay sa byaheng ‘to dahil baka magmukang tsismisan ‘tong sansinukob ni lupisan. Basta paikliin na laang na merong mga tanga’t insensitive na mga taong hindi pinanganak para bumiyahe kasama ang mga adventurous na tulad ko na sumira sa lakad ko.
Pero, hindi naman lubusang bad trip ang lahat. Kumbaga sa natapong asukal sa garapon, e meron malinis pa yung ibabaw, kaya pwede pa ring itimpla. So dahil sa kagagawan ng isang taong umeksena’t nag-ala Famas ang drama sa kalsada ng Penang, nadelay ang aming mga gawain. Ginabi kami. Alas dos ng hapon yata kami dumating sa airpot, pero dahil sa patung-patong na aberyang dala ng katangahan at kamanhidan ng isang taong mataba na kung manamit e akala mong merong taglay na katawan ni Carmi Martin, e ginabi kami.
Ganto sana plano:
- Punta sa Penang Hill -kung saan sasakay ka ng ‘cable car’ sa tuktok ng burol.
- Punta sa Buddhist temple -na kung me napuntahan ka na dati, e wala na ring big deal. Pero dahil malapit na rin laang sa Penang Hill, e idadamay na rin namin sa lakad.
- Punta sa beaches sa Batu Feringhi.
- Bahal na. Inom o kung anuman.
Ganun sana kung nasunod ang sked. Ito ang tip sa amin ng driver ng taxing naghatid sa min.
Yung dapat sanang byahe namin sa Penang Hill kung saan dapat e makikita namin ang panorama ng Penang, e nahalihinhinan ng dilim ng alas otso ng gabi. At yung tanawin mula sa tuktok ng 830 m na taas na burol, e mga ilaw-ilaw sa lungsod. Kung kayo e nag-Tops na sa Cebu, nag-inom sa gilid ng highway Tagaytay, nakasakay na ng eroplanong gabi ang byahe, o kaya e kumain na sa Skyline, hindi na bago ang bagay na ‘to. E sa bagal ng tren, oo tren at hindi pala cable car, e malaki rin ang naubos na oras.
Kaya bitin. Sabi ko, gusto kong magdagat sa Batu Feringhi -kahit ako laang mag-isa. Ginawa ko na dati yun sa Hong Kong, yung gumalang mag-isa sa imbes na sumama sa Ocean Park. E sumama rin naman silang lahat.
Kaya dumiretso kami sa Batu Feringhi, kung saan matatagpuan ang pangturistang mga dagat. Pero malayu-layo sa burol yung dagat e. Kaya lalong ginabi. Mga alas dose na yata kami dumating. Sabi ko hahanapin ko pa rin yung dagat. Kahit ano mangyari. Dahil hindi naman kami obligadong magsama-sama sa lahat ng lakad, e sinabi kong hahanapin ko talaga yun. Nagreklamo ang iba, lalo na yung drama queen na cause of delay. Kakapagod na raw. (Teka, sabi ko hindi ko ilalabas pagkabad trip ko rito a…) Gusto na nilang magpahinga. Basta sabi ko didiretso ko, kung me sumama e di meron. Kung wala e di mag-isa ako. E meron namang sumamang tatlo.
Libre ang pagpasok sa dagat. Dumiretso laang raw kami sa hotel lobby, at makikita namin ang daan papuntang dagat. Na siya nga naming ginawa. At ang magandang larawan ng dagat sa brochure e nahalinhan ng ganitong tanawin -dilim. Bahagya ninyo nang maaninag ang aking muka dito.
Pero okey pa rin dahil nakakatanggal ng pagod yung tunog ng mahinang pagsalpok ng alon sa dalampasigan at ang pakiramdam ng tanawin ng langit na walang mga tala at kawalan ng makikita sa dulo ng dagat (naks, literaturang Pinoy). At puti rin naman ang buhangin.
Buti na laang at kahit papano e nasakyan nung mga kasama ko ang mga trip ko kahit papano. Pinagbigyan pa nga ako ni Idel sa mga larawang ito. Sa 7-Eleven ng malaysia to. Masdan ang karatulang 24 jam (24 hours) at kung anu-ano pa. Ang weird ng pakiramdam na nakasuot ako ng uniporme ng 7-Eleven habang pumapasok sa 7-Eleven nila. Hehe.
Tapos, natikman ko rin yung pagkaing nasa ad sa Kuala Lumpur nung unan kong dating dito nung 062406, yung "lapar?". Ito e beef foldover ang tawag at mukang dito laang at kung saang Muslim na bansa laang at merong mga fetish sa sibuyas yata nabibili. Okey naman lasa. Pero parang mas okey pa rin shawarma.
Sa Lunes naman pala e pupunta kami sa Singapore para kumuha ng aming working visa. At hindi ko kasabay yung drama queen. Kung nagkataon, isa na laang Bingo na ko dahil tatlong beses ko na tong makakasama sa paglabas ng bansa. Hindi na namin kelangang magsinungaling pa sa mga nakakusap na Indonesians at sa imigrasi. Namputa, me nalalaman pang working visa ang mga ‘to. Kala mo namang napakalupet sa ganda ang bansa nila.
E bakit naman kami papupuntahin dun? Ganto. Turistang visa kami rito. At tatlumpung araw laang ang palugit sa amin ng pamahalaang Indonesia para manatili dito. E di aalis muna kami para hindi mapaso ang aming visa. Namputa, me nalalaman pang ganun. Sa uri ng bansang ‘to, ewan ko kung merong gustong manatili rito nang mas matagal pa sa tatlumpung oras kung hindi rin laang magtatarbaho. 
