sansinukob ni lupisan

At heto na ang ating kampeong gumulpi ke Morales. Libu-libong tao ang sumugod para salubungin si Manny Pacquiao na parang bayani ng isang epiko na pumaslang sa isang halimaw na kumain ng libu-libong tao.

Siempre nakakatuwa’t nanalo si Manny. Pero sa nakita kong streamer sa Maynila, dun sa may mga rebulto nung mga Katipunero malapit sa terminal ng mga bus at FX, ang nakasaad ay "Ang Tagumpay ni Manny Pacquiao ay tagumpay ng bawat Pilipino"

Kalokohan. Tagumpay yun ni Pacquiao -oo, pero HINDI ng bawat Pinoy. Uulitin ko, hindi ako (speaking for myself) at ang karamihan ng Pinoy kasali run. Sa pagwawaging ito e limpak-limpak na salapi at kasikatan ang inani ni Pacman. Pero ako, ikaw, o kung sino mang nagbabasa nito, ano ang nabago sa yong buhay? Anong nadagdag sa atin noong nanalo siya? Kung pumusta ka ke Pacquiao laban sa kanyang mga doubters, sige, panalo ka sa isang banda. Pero ano’ng nabago? Wala.

Alin ang unity-unity ek-ek? Aba’y anong klaseng unity yung kumampi tayo ng sabay-sabay sa kapwa Pinoy? Testingin natin yan sa PBA, pag lahat e sa Air 21 kumampi e yun ang mapaghimalang unity.

Ang tanging nakuha natin mula diyan e magmumukang mahusay manggulpi ng Mexicano ang mga Pinoy. Para bang pag Intsik e magaling sa Kung Fu, pag Kano e malaki ang ari, pag Hapon e magaling sa teknolohiya. E san mo naman gagamitin ang impresyong ito? Wala namang Mexicano dito.

Ito e tagumpay ni Pacquiao. Tayo’y magsaya. Ipagbunyi natin ang kanyang tagumpay, pero huwag tayong makiangkas sa isang pinaghirapan niyang panalo. Kanino bang pakana  yung streamer na ganun? Sinong me pera (o pondo?) ang nagpapagawa ng mga streamer na ganun na may nilalamang parang tunay tayong nakipaghirap para manalo siya.

Alin, sa nakatulong tayo dahil sa mga dasal natin? Kalokohan. Para ninyo na ring sinabing demonyo si Morales at hindi siya nagdasal na manalo. Kung ang mananalo pala e ang may pinakamahusay magdasal, i-fire na si Roach at kumuha na lang mga mandarasal sa simbahan ng Quiapo ala Santa-Santita.      

Walang pinagkaiba yung mensahe ng streamer na yun sa ideyang ang mga Overseas Filipino Workers ang mga bagong bayani. Mga bagong bayani -kalokohan. Umalis sila ng bansa para kumita para sa sarili nilang pamilya, paanong naging bayani yung mga yun? E pansarili yung intensyon? Nagkataon lang na nakikinabang tayo sa kanilang pagtatrabaho, dolyar nila, etc. Pero hindi ako, hindi ang Pinas ang kanilang iniisip noong umalis sila -kundi sarili nila.

Hindi ko sinasabing makasarili ang mga OFWs at dapat kamuhian. Kung ikaw e napatigil sa Pilipinas ng dalawang araw malamang e iisipin mo na ring mag-abroad. At pag ginawa mo yun e hindi dahil gusto mong tulungan ang Pilipinas -yun e dahil pesteng-peste ka na sa maliit mong sinasahod, sa traffic, sa pulitika, sa klima, o kaya gusto mo ng snow, o kaya gusto mo ng mga kamelyo, o kung anumang dahilan. Pero ni isa run e hindi dahil gusto mong tulungan ang Pilipinas. Siguro merong mga konting ganoon talaga ang ginagawa ngayon, tipong nagdodonate sa paaaralang kanilang pinag-gradweytan, sa mahihirap, foundation ng kung ano, etc. Pero kung puro sa pamilya napupunta, hindi sila makasarili, sila e praktikal, pero hindi rin sila mga bayani tulad ng mga komersyal.

Tanungin ninyo na lang si Elgin na nagtrabaho sa ibang lupain kung inisip niya ang samabayanang Pilipinas.

Nasa CR ako ng campus. Dahil okupado ang isa sa dalawang urinals at nahaharangan naman  ng nagma-mop na janitor  yung isa, e sa stall ako pumasok. Noong  palabas na ako e me nakita akong iPod na nakapatong sa hukay sa pader na nagsisilbing lagayan ng sabon.

Finders keepers ba o isosoli ko?

Puta, iPod yun. Kinuha ko ang naturang gamit at isinilid sa aking bag. Gusto ko sanang umupo sa ilalim ng puno mala-Siddharta at pag-isipan ang dapat kong gawin sa natagpuan kong bagay pero ayos na rin sa isang sulok ng eskwelahan.

Dito pumasok ang dalawang imahe sa magkabila kong balikat, tulad ng sa cartoons kung saan yung isa e demonyo at yung isa naman e anghel. Kaso ang sa akin e iba. Sa kaliwa ko e si Vautrin ng Pere Goriot ni Balzac. Malaking mama, balbon ang dibdib at pula ang buhok. At sa kanan naman e si Helen Vela ng Lovingly Yours, Helen Vela fame, tanyag na tagapagpayo ng mga Pinoy sa TV noong araw.

"Puta, kayayaman ng mga nag-aaral dito. Kahit kelan kaya nilang bumili uli niyan. Para lang yang nawalan ng lighter," sabi ni Vautrin a.k.a Trompe La Mort.

"Hindi yun ang punto. Hindi sa yo yan, kaya dapat mong isauli sa may-ari," sagot ni Helen Vela.

"Nung nahulog ang 5110 mo sa tricycle isinauli ba sa yo? E yung pitaka mong me lamang P2500 na ipinatago lang sa ‘yo? Yung bag ni Alan na me laman na artworks ng mga bata? Useless naman sa kanila yun pero hindi pa rin isinoli dahil Samsonite yung bag. Yung Cadbury na me kagat na naiwan mo lang sandali sa ibabaw ng payphone sa SM na binalikan mo rin naman agad? Di ba me nag-interes pa rin at nawala? Iyan ang lipunang ginagalawan mo."

"Hindi yun ang punto. Hindi sa yo yan, kaya dapat mong isauli sa may-ari."

"Itikom mong bunganga mo Helen dahil noong masyado kang busy sa pagpapayo sa TV e busy naman sa pagbukaka sa sahig ng banyo ninyo ang anak mo! At kung magaling ka talagang magpayo dapat hindi nakasal ke Willie Revillame ang anak mo. Maganda pa naman."

"Hindi yun ang punto. Hindi sa kanya yun, kaya dapat niyang isauli yun sa may-ari."

Naisip ko oo nga, maganda nga si Princess noong nakita ko sa Starbucks sa Alabang yun. Pero teka, iniisip ko si Princess e heto’t merong espada ni Damocles na nakaumang sa ulunan ko.

Me punto ang tauhang nilikha ni Balzac. Ang winiwika niyang malamig na lipunan ang kinabibilangan ko ay katotohanan. Nagagapi na ang dating top-rated na tagapagpayo sa TV. Tanging nasasabi niya lang ay, "Hindi yun ang punto. Hindi sa yo yan, kaya dapat mong isauli sa may-ari." Kelangan ko ng isang taong pisikal, isang taong konkreto, isang taong bagama’t mas bata sa akin ay alam kong makikita ang sitwasyong ito sa anggulong objective, isang taong hindi ko mahaharap ng muka sa muka kung gagawa ako ng mali, tulad ng panonood ng Mulawin. Tinext ko si Etey, ang kapatid ko.

At ang sagot niya’y hindi na nagbinbin. Ang sagot ay ang ayaw kong mabasa pero alam kong dapat kong gawin kung hindi ako makikinig ke Vautrin. "Gawin mo ang tama." Mala-Yodang sagot na alam kong siyang gagawin ko.

Kinalikot ko ang iPod. Hindi ako marunong nito. Basta ang alam ko laang e tagapagdulot ng musika ito. Tangkapapanget ng mga kanta! Napaka-lame naman ng mga nakalistang kanta: It Might Be You at kung anu-anong jologs na dance music. Siguro kung nakita kong matino ang taste nito sa music e isinoli ko na agad. Pero, It Might Be You? Shet. Nararapat lang na mawalan ang fag na ‘to.

"Hindi yun ang punto. Hindi sa yo yan, kaya dapat mong isauli sa may-ari."

Hanggang sa kabilang dako ba e apektado pa rin ng sakit niya si Helen Vela? Paulit-ulit e.

"Kung ikaw ang nakaiwan ng kamera mo mababalik pa ba yan? Sumayaw ka sa tugtog ng musika. Yan ang agos. Finders keepers, fuck the absent-mided fools.

Oo nga. Baka me pics ang iPod. Hindi ko sure, pero parang merong feature ang iPod na ganun. At sa kakakalikot ko e nasumpungan ko ang mga larawan. Babae. Tsinita. Mayaman.

"Sabi na sa ‘yo mayaman may-ari niyan e. Anong pinakamasamang mangyayari riyan? Mapagalitan ng parents? Grounded sa kwartong merong sariling TV, cable at PS2. Tapos, mga isang linggo lang e ibibili uli siya ng bago. Samantalang ikaw na working class e nagtatrabaho’t nagpapagod pero hindi nabibiyayaan ng iPod. Ituring mong regalo ‘yan sa iyong mga kunsumisyon."

"Hindi yun ang punto. Hindi sa yo yan, kaya dapat mong isauli sa may-ari."

"Pangransom sa kidnapping meron yan. Pamalit pa ng iPod. Bka nga ilegal pa trabaho/ negosyo ng mga iyan."

Teka, kung sa babae to, bakit nasa CR ng lalaki? Ibig sabihin may nanghiram nito at yung nanghiram ang nakaiwan.

"E di ganun rin. Kasalanan nung humiram dahil tatanga-tanga siya. Babayaran niya yun. Pagagalitan ng parents. Grounded. Bayad. Gusto mong mag-eksperimento?Iwan mo ang cell phone mo rito ng sampung segundo. Wala ka nang babalikan."

Oo nga. Sigurado akong ganoon ang mangyayari. Kung ako nasa bus at basta nakita ko lang ito at walang klarong may-ari, inangkin ko na ‘to. Pero iba ‘to. Me pagkakataon akong hanapin ang may-ari. May picture niya pa. Hindi ito faceless, nameless na wrong-doing. Ito e laban sa babaeng ito at sa lalaking humiram nito sa kanya.

"May pagkakataon ring isoli ng tricycle driver yung cell phone mo. Yun ding katabi mo sa jeep. Yung sumunod sa yo sa pila sa payphone, alam niyang ikaw ang me-ari ng Cadburing me kagat pero dinuraan ka niya sa muka’t sinabing, tang katanga mo. Yan ang lipunan mo."

Hinde. Hindi ako papahanay sa mga nilalang na yun. Hindi ako bibilang sa mga uri ng korporasyong magpiprito ng breadcrumbs at tatawaging Zesty Garlic Chicken Sandwich, hindi ako bibilang sa mga taong nagtaas lang ng sinkwenta sentimos ang gas e babawi sa mga pasahero sa halagang P1.50 kada kilometro, hindi ako bibilang sa mga sa mga yun!

At tumayo ako sa kinauupuan ko.

"Wag mong sabihing isosoli mo yan sa Lost and Found? Sa mga gwardiya? Ibebenta lang yun ng mga yun at pagpapartehan para walang magtsutsu."

Tama. At hinanap ko si Sir AC.

At lumipas ang araw na yun na muntik na kong magka-iPod. Kinabukasan habang naglalakad ako at nakasalubong ko ang mga kupal na high school students na hindi lilihis ng paglalakad at babanggain ka na parang nabili na ng tatay nila ang buong hallway e naisip kong sana inangkin ko na lang ang iPod. At habang naiisip kong mamaya pag-uwi ko’t pagsakay sa bus na pa-Las Piñas e siguradong 90.7 Love Radio ang station e naiiisip kong sayang at hindi ko pa inangkin ang kalasag sa katangahan ng 90.7 FM "Kailangan pa bang imemorize ‘yan? Kadyot lang kadyot lang. It hurts you know." Love Radio.

May expiration date pala sa akin ang konsensya. Pero alam kong tama ang desisyon ko. MagkakaiPod rin ako pag nagkapera (sana). Pero hindi at the expense ni Dianne Yap.

Sa ngayon e matutulog na lang ako sa bus para hindi makarinig ng peste.

At pinuntahan ko ang Security bank para i-check kung ayos na ang bago kong PIN. Isang linggo na mula noong nabano ako sa aknig PIN. At ang sabi sa kin e wala pa raw. So ayun, nagwidro ako mula sa counter. Binigyan ako ng numero. Pang-11 ako. Alas-nwebe y media pa laang e panglabing-isa na agad ako.

Dahil sa ako e maghihintay hiniram ko yung Philippine Star nila. Maya-maya e merong dumating na matandang babae at hiniram ang isang section na hindi ko binabasa.

Aba pagkakita ko e humugot siya ng ballpen mula sa kanyang bag at sinagutan ang crossword! Tang kakapal ng muka! Sinagutan ang dyaryo ng banko. Ni hindi man lamang ako tinanong knug sa akin yun. Inassume na agad niyang sa banko yun. E pano kung sa ‘kin ‘yun. Kungsabagay wala sa hitsura ko ang broadsheet ang binabasa. Mukang pang-Remate lang yata muka ko.

Pero, hindi naman place mat na papel sa McDonald’s ‘yun para sagutan ng kung sinu-sino. At nung tinawag siya ng teller e Doktora ang itinawag sa kanya. At kung bakit mas nauna pa siya sa akin samantalang alam kong ako ang naunang dumating e hindi ko rin alam.

Suki siya run? O dahil nabibilang siya sa lupon ng mga nilalang na sinasamba sa Pilipinas na kung tawagin e doktor? 

Kung iyon e construction worker na nagwiwidro malamang sinita yun sa pagsagot sa puzzle. Kungsabagay, kung construction worker yun e hindi makakasagot ng crossword na Inggles yun. Malamang e maghahanap yun sa Cinema Guide kung palabas pa rin ang Mulawin o Enteng Kabisote.

At tiningnan ko ang mga sagot. Wala pa siyang sampung minuto a mga limang letra na lang ang kulang niya para mapuno lahat. At isa pang natutunan ko e MERON PALANG PHRASES sa Crossword puzzles. Noong bumalik siya mula sa pagkakatawag ng teller e kinausap ko.

“Hi. You did this in less than ten minutes. Wow!” sabi ko nang buong paghanga.

Ngumiti naman. Mabait.

“Do you want to finish the job?

“There are just about three letters left.”

“This one’s too long. What word could that be?”

“It’s a phrase. Cool as cucumber.”

“A pwede pala ho yung phrases? Ngayon ko lang nalaman.”

“Yes.”

At pinunan niya ang mga natitirang titik sa palaisipan.

Dalawa pumasok sa kukote ko:

Error, naaalala mo yung ideya mo ng magsasagot ng crossword puzzle na luma’t kabisado na pala? Baka gimik niya lang yun. Hehe.

Kaito, pag naging doktor ka, meron ka nang pribileyo na magsagot ng crossword puzzle sa mga banko. Hehe.

Namaalam na si Ernie Baron, ang taong tinaguriang The Walking Encyclopedia.

Bago pa man sumikat si Eli Soriano sa Itanong Mo Kay Soriano, e sumikat rin si Ka Ernie sa kanyang programa sa radio kung saan mga katanungang agham at iba pa naman ang kanyang sinasagot.

Sobrang sikat niya noon e pinaparody na siya  ni Vic Sotto sa kung anumang TV show yun dati. Naging bukambibig noon ang kanyang pitu-pito at “Sa mey Camias…” Hindi na ko makaisip pa ng pagkakataong ang weather news sa TV e aabangan mo sa normal na panahon. Nakikinig ka lang naman kung mukang babagyo at mawawalan ng pasok o kaya e merong sinalanta na ang bagyo at gusto mong makakita ng mga nakawawang nabaha, etc. 

Hindi siya pumatok lang dahil sa kanyang kaalaman kundi dahil na rin sa kanyang humor. Dati narinig ko sa showa niya na me nagtanong kung anong mabisang gamot sa tagyawat. Ang sagot niya e,”Nasubukan mo na bang maghilamos?”

Noong nasa TOEI pa ko, meron akong kasamahan dun na nirekord yung pagtatanong niya ke Ka Ernie sa radio program niya. Tawa ko nang tawa e. Una niyang tinanong e kung saan nagsimula ang wig. E di singaot naman ni Ka Ernie. Sinabi niya yung history, at knug anu-ano pang trivia. Ang pangalaawng tinanong ng kasama ko e knug wig raw ba yung buhok niya. Cool naman na itinanggi ni Ka Ernie yun. Kahit sinususot na siya nang sadyaan e hindi naman siya napikon. Yun nga lang, hindi nasagot ang katotohanan kung wig nga lang yun.

Heart attack raw ang ikinamatay niya. Mukang pumalya siyang mailigtas ng kanyang herbal medicine a.

Malamang sa bagong henerasyon e makikilala na lamang siya dahil sa kanyang Baron Antenna, pero sa henerasyong umabot sa kanyang programa e ang piramide ang mananatiling simbolo niya.

Malamang e mas malupit nang mag-weather forecast yun dahil nasa kabilang ibayo na siya. Malamang e pag me nagfoforecast nang bagyo at ambon lang pala ang darating e matatawa na lang ‘to.

At nanalo si Manny Pacquiao ke Morales (Wala nang link-link pa, para naman kayong sa kumbento nakatira kung di ninyo alam ang sinasabi ko). Gulpi-sarado ang Mexicano. Kaya kung kayo a mapapatrobol sa Mexicano, ke Pacquiao kayo magsumbong at babangasin nun ang muka ng kaaway ninyo.

Sa SM Cinemas e mapapanood ninyo ang laban sa big screen na walang komersyal sa halagang tatlong daan. Hindi naman ako ganoon kalaking fan ng boxing para dumayo run. Nakakafrustrate kasi yung katagal-tagal mong inanticipate yung laban tapos e sa decision lang pala magkakatalo. Mas buset yung walang knockdown. Napakarami kong napanood na ganoon nitong mga huli kaya nawalan na ko ng gana. "Mas okey pa rin ang wrestling punu’m puno ng aksyon at drama," ‘ika nga ni Daddy.

Inaantok na ko noon, hindi dahil sa laban, kundi dahil 2PM na noon at parang masarap magsiyesta. Me nagtext sa kin noong mga bandang 3rd o 4th round. Nanalo raw si Pacquiao sa tenth round. Kung ako e fan at matagal kong inabangan yun malamang e nagngitngit na ‘ko. Anong klaseng kaligayahan ang natatamo ng mga spoilers na ‘to? Ano yun masaya sila sa ideyang sila ang unang nakaalam ng impormasyong iyon? Yun ang sense of achievement nila?

Spoliers. Kilala ninyo sila. Sila yung nasa undercard pa lang ang laban e sasabihin na sa yong natalo si Tyson dahil na-DQ siay pangangagat ng tenga ni Holyfield. Sila yung mga tipong sasabihin sa yo ang ending ng Usual Suspects. Sila yung mga taong ayaw ninyong makatabi pag nanonood kayo ng mga reruns ng Scooby Doo. Sila yung Iniiwasan mo sa internet na basahin ang mga reviews tungkol sa The Others tapos e sasabihin sa yong si Nicole Kidman pala ang multo at yung mga kinatatakutan nila pala actually yung mga tao. Ano yun, gagastos sila nang mas mahal sa normal na tiket para una silang manood sa mga advance screening para sa ideyang maikukwento agad nila yun sa mga kaibigan nila? Anong klaseng kaligayahan pa matatamo mo sa panonood mo? Kungsabagay, anong klase ng pelikula naman yung maganda lang dahil sa twist? At saka isa pa merong mga taong ayos lang sa kanila ang sa gitna ng pelikula pumasok ng sinehan.

Pero, hindi yun ang point. Ang punto e hindi ka dapat nananakawan ng kaligayahan sa gusto mong libangan ng mga taong nauna sa yo. (Pero kung ikaw yung tipong sa gitna ng pelikula pumapasok sa sinehan e nonsense sa yo ang buong point ng piyesang ito.) Meron talagang gustong malaman ng mga tao na "una" silang nakaalam nito. Gaya nung mga manonood kayo ng rented movies. Tapos me kasama kayong sasabihin sa inyo ang mga susunod na mangyayari. "Yan lalabas diyan si Jason!" Putsa, ito ang mga iiwasan ninyong isama dahil para kayong me director’s commentary on na feature.

Sa mga taong ganito sino pang mangangailangan ng mangangaral ng Bibliya? Magpakita lang si Hesus sa isang Pinoy, kakalat na ‘to at me magsasabing, "Uy, Second Coming na!"

At mali pala ang hinala ni Etey sa kalagayan ng aming computer. At ako’y nagaglak a me loose connection laang pala sa loob at hindi nangangailangang ireformat at mawala ang mga files ko.

Bukod sa ending ng Akira e ito laang ang pelikulang aaminin kong hindi ko naintindihan. Napanood ko yung una, pero mukang dapat e pinanood ko muna yun uli. Ang naalala ko kasi e siya yung babaeng kasama ni Van Helsing. Tapos me napanood pa kong Blade. Nalimutan ko na. Dapat i-Understand ko ang Underworld na ‘to bago ko i-post.

Ilang eksena yun na "Ano raw? Teka, di ba siya yung… O akala ko siya yung…."

Imagine-in ninyo ang tatay/ nanay ninyo noong pinapanood ninyo yung Back to the Future at kelangang ninyong ipaliwanag lahat sa kanila. Ano yun dahil nagtrenta anyos na ko?

GMA Films, ganito ang ibig sabihin ng digmaan. Santambak na mga warriors na nagpapatayan. Hindi yung mala-Space Jam tournament na tigbebebenteng sundalo.

Dahil ito nga e pambata, wag kayong mag-expect ng mga mala-Gladiator, mala-Braveheart o mala-Passion of the Christ na violence dito. Walang dugong dadanak sa gerang ito. At di man tigas-pangang aksyon ‘to e ayos na rin.

O ayan, hindi naman talaga ako KJ. Hindi ako buset sa mga buong genre na "pambatang" movies. Meron laang talagang tulad ng Harry Potter na nakakatamad at nakakasusot na nagtutulak sa akin na iposte sa blog ang mga nasabing pagkasusot.

Pero…

Troubled laang ako nang konti. Konti laang.

Saan? Pucha, allegory ‘to tungkol sa Christianity, pero me problema ka pa rito?

Actually hindi naman problema. Pero… Di ba apat silang magkakapatid na pumunta sa Narnia? Sa isang lugar/ realm kung saan maraming mga hayop at kung anu-anong nilalang na hindi tao. Sila laang ang tao. Ang iba e mga leopard, cheetah, beaver, centaurs, etc. Sila e mga bata pa nung nagsipunta roon. Sa ending e pinakitang mga adult na sila’t nakasakay sa kabayo. Nalimutan na nila ang mundo sa kabila, sa ating daigdig, ang kanilang ina, etc. Doon sila lumaki. Paano na sila noong dumaan sila sa puberty stage? Sa panahong ang kanilang mga hormones e nagngangalit na parang mga bulkan? C’mon, biological laang yun. Kanino nila iyon binuhos?

Walang silang outlet dun. Isina-suggest bang sila e namuhay sa incest noong mga panahong iyon? O nag-engage sila sa bestiality? At iyon ba ang dahilan kung bakit ang buong eksena mula noong nagtagumpay sila sa gera e hindi na pinakita dahil wala nang nangyari kundi ang magsayaw nang makalupa? Iyon din ba ang dahilan kung bakit pinagkakatagu-tago ng professor ang sikreto ng Narnia sa "closet"?

Teka, hindi kaya ang Narnia, parang Kandrakar, e realm kung saan ang mga incest at/ o bestial na sexual fantasies e kanilang isinasaakto?

Shet. Akala ko e tinuturuan ko ang anak ko ng Christian values sa pagpapanood sa kanya nito. Para bang pakakainin ko sila ng kare-kare sa Boddhi kasi akala nila karne yun pero actually e pinatigas na gulay. Masama pala ‘to?

Christian values? Saan ba nagkakahawig ang Narnia at Christianity? Ressurection. Dun lang. Nabuhay na uli ang Kristo at ang Leon. Parehong mga babae ang nakamalas ng kanilang pagbabalik mula sa kamatayan. At oo nga pala ang pagkakalbo ke Aslan e katumbas ng paghuhubu’t hubad ke kristo. Bukod dun, e wala na. Para mo na ring inirenta ng Taboo ang anak mo.

Good vs. evil ang Narnia. Aslan vs. the White Witch yun. Niloloko mo laang ako dahil hindi ka palasimba at nakikinig ka ng Guns and Roses noong college kaya malamang kampon ka ni Satanas.

At sino naman ang Leon at ang White Witch? Sila ay mag-asawang naghiwalay.

Ang nanay na "gusto ng winter" e isang babaeng frigid. At tingnan ang poster kung saan nakasakay ang ang bruha sa cart na hinihila ng mga polar bears. Bukod sa simbolismo ng winter (uli) e hindi ba’t ganito ang madalas sa mga fantasy art sa Heavy Metal Magasine, ang same magasine na nagbigay-buhay ke Druuna?

Ang Leon na gusto ng spring e naglalagablab sa libido. Dahil sa sexual incompatibility, sila’y naghiwalay. Outside the kulambo si Aslan. At naghari ang kalamigan ng gabi. At ang tanging pag-asa niya sa panunumbalik ng "init" ay ang kanyang mga anak.   

Ito ang kanilang pinag-aawayan. Ayaw idawit ni White Witch ang mga bata sa kalokohan ni Aslan.

Shet. One sick fuck pala si Aslan? Akala ko inihahambing siya ke Kristo?

Kristo? Sumugod ba sa mga Romano’t Hudyo si Hesus? Kung ang binabanggit mong Kristo e yung si Keannu Reeves ang gumanap, sumugod siya sa pelikulang Matrix. At alam mo ba ang naresurrect? Hindi si Aslan, kundi ang kanyang sexual passion noong niyakap siya ng kanyang mga anak.

Pero masama ba yung incest na yun kung nag-incest man sila? Kasi, di ba noong panahon ni Noah puro magkakamag-anak sila run? O e di ayos lang yun kung kayo na lang ang mga tao sa mundo?

Ikaw na rin ang nagsabi, "kung kayo na laang ang mga tao sa mundo." Karami-raming tao sa labas ng aparador pero pinili nilang mag-sila-sila sa Narnia.

So, hindi pala talaga ‘to allegory ng Christian Mythology?

Allegory ka ng allegory diyan. Kug gusto mo ng Leong nakikipagdigmaan e di magNarnia ka. Kung gusto mo ng Kristo e manood ka ng Kristo ni Matt Ranillo. Kung gusto mo ng incest o bestiality e nandyan ang internet.

Mamaya, ang panglimang sine ng taon na maapanood ko. Sinesinukob # 5. Underworld 2. Enjoy ako doon sa una. Sana hindi ‘to disappointing.

Merong eksena sa Curb Your Enthusiasm, kung saan kinukwento ni Larry David sa asawa niyang si Cheryl ang perfect socks na nakita niya.  Sa kalagitnaan ng pagkukwento niya e napansin niyang tinatamad ito at mukang hindi nakikinig.

"Is this boring you? If you were talking about the perfect socks you found, I would’ve said Really? Where’d you find them?"

Parang ganun yung sinabi niya. Parang ganoon ang uri ng aming conversation ni Meina. Nasa gitna ako ng pagkukwento ng kung anuman, halimbawa e buhay ko sa TOEI Animation, e magtatanong yun ng isang completely off-tangent na tanong, tulad ng "Ilang bar meron ang cell mo?"

Sabi ko sa sarili ko, mas maganda siguro kung bingi ang GF ko. Sa ganoong paraan e hindi ako makukunsumi na hindi nakikinig ang GF ko dahil yun ang default settings. So isang gabi e naisip kong gumawa ng account sa Deaf Singles Connection gamit ang pangalang Eduardo Bartolome.

Hindi ko naman akalaing araw-araw e pepestehin ako nito sa e-mail ko para magbigay ng matches. Me nakasulat ring percentage sa matches. Gaya nitong isang ‘to. Wow 82%! Pano naging 82% kami match e puro kabayo yata ang nasa isip nito. Ang alam kong ideal match nito e si Mark Gordon ng Voltes Team. Pero hindi naman ganitong kagaganda ang lahat ng mga lumalabas na match. 

Merong mga ganito:

Bless_U_52 ng Pilipinas

Napakahina talaga ni Meina sa pagtanda ng mga title ng mga movies at pangalan ng mga artista. Sabi niya, "Nood tayo ng Stone Family."

Tawa ko. Sabi ko, "Ginawa mong parang pamilya ng mga Stones yan a, ala Sharon Stone."

Aba e Stone pala talaga ang apelyido ng mga tao run.

Ang mga ganitong pelikula e dapat mo na lang abangan sa HBO. Kala ko romantic comedy ‘to dahil parang ganun ang itsura sa trailer. Romantic comedy -ang pelikulang dinisenyo para sa magshota. Yung romantic part para sa babae. Yung comedy part para sa lalaki.

Hindi pala. Ito ang uri ng pelikulang kung si Holden Caulfield ang magreview e ganito ang sasabihin, "The movies. Ihate them. Don’t even mention them to me." Parang ganito yung pelikulang ninanarrate niya dun sa isang chapter ng The Cather in the Rye, kung saan ang lahat ng mga characters e pagkakasasaya sa ending, etc. Isang yakap na lang at mag-iiincest na tong mga magkakapamilyang ‘to. Konti na laang e tawagin tong Taboo at Wife-Swappers.

Spoilers Warning para sa mga gustong manood. At nagbabasa ka pa rin. Ibig sabihin e wala kang balak manood nito, bumili ng DVD, o kaya wala ka talagang pakelam dito. Good.

Sa simula pa laang ng pelikula e off na ang dating sa kin. Pampasko pala dapat ‘to pero dahil sa letseng Pesteval e hindi naipalabas sa tamang panahon. Siguro kung Hunyo at makakasumpong ako ng Pampaskong palabas e ayos laang, pero ang mga sampung araw pa laang ang nakakalipas makatapos ng New Year e talagang lampas na sa cut-off.

Sina Mulroney at Parker e takda nang ikasal. Sa pagpapasko niya sa mga Stones e napalapit ang loob ni SJ Parker ke Luke Wilson, na utol ni Mulroney sa palabas. Sila ang nagkatuluyan sa ending. Itong si Parker naman e pinabisita ang sister niya, si Claire "Mabaho ang Pinas" Danes. Napalapit ‘to sa babayawin niyang si Mulroney. Sila rin ang nagkatuluyan sa ending. Sa susunod na taon e nagselebrate sila uli ng Pasko’t magkakasama ang Stone family minus yung nanay na namatay sa cancer na para bang mga hindi sila nagkakailangan sa buhay. Ang dapat na title nito e "Huwag Bayaw."

Poster ng Family Stone.

Palitan mo ng gitnang daliri yung nakaangat na pinky finger at yun ang mararamdaman mo sa pagpanood nito.