sansinukob ni lupisan

Hindi ako naonood ng mga palabas sa local channels, lalo na sa channel two. Isang gabi nakatiyempo ako ng Pinoy Big Brother, reali-TV na palabas ng mga magkakasamang taong magsasalamuha nang sapilitan. Isa sa mga challenges e obstacle course nasponsored ng Wings. Sa hulihan ng course e magdadawdaw sila ng mga damit sa tubig na me Wings. Parang naglaba, ganun. Santambak na commercial pagkatapos. Pagbalik e meron daw bisita ang mga tao ng bahay ni Kuya. Excited pa ang mga hunghang dahil sa kauna-unahang pagkakataon e me bibisita sa knailang bahay. Ang bisita –chef mula Datu Puti. Tinuruan silang magluto ng mga putaheng me sangkap ng Datu Puti products. Sino ang natutuwa dito? Aba e ADVERTISEMENT na pinilit lagyan ng kwento to e!

Bibigyan ko kayo ng isang reali-TV na ala-Big Kuya Brother na Pinoy. Gamit ang unang limang TV commercials na makikita ko sa TV e igagawa ko ng istorya ang mga house inmates na hughang. Ito ang kinalabasan:

• Lux Super Rich Commercial: Challenge: Sila e bubuuin ng dalawang teams ang larong ito -Lux Gold at Lux Squid Black. Magsi-zigzag sa mga nakalinyang bote ng Lux Super Rich Shampoohabang nakasuot ng damit na may tatak na Lux Super Rich Shampoo ang mga house inmates. Sa dulo e isha-shampoo nila sa ulo nila ang Lux Super Rich Shampoo at isisigaw ang slogan ng Lux Super Rich Shampoo. Ang unang makatapos e panalo.
• Colgate Triple Action: Challenge: Bubuuin ng dalawang teams ang larong ito -Colgate Blue and COlgate White. Gamit ang mga takip ng Colgate Triple Action e bubuo sila ng pinakamataas na tore habang suot ang damit na me tatak na Colgate Triple Action. Matapos ang ilang minuto ang me mas mataas na tore ang panalo.
• Sketchers: Challenge: Magsusuot ng kanya-kanyang Sketchers na sapatos habang me suot din silang damit na me tatak na Sketchers ang mga house inmates. huhubarin nila ang kaliwa at itutumpok ang mga ito na parang bundok ng sapatos. Sa hudyat ng pito, hahanapin ng mga kalahok ang kapares ng natitira nilang Sketchers na sapatos. Ang pinakahuli e tanga.
• Pigrolax: Challenge: Bibigyan ng tig-iisang baboy na may pare-parehong timbang ang mga house inmates (na nakasuot ng damit na me tatak na Pigrolax, katulad noong ke Nonong taga-Lungos). Aalagaan nila ito sa loob ng isang linggo gamit ang Pigrolax bilang numerong pakain sa mga baboy. Oo, isang linggo nilang isusuot ang damit na me tatak na Pigrolax, katulad noong ke Nonong taga-Lungos. Ang me pinakapayat/ pinakamagaang baboy e talo.
• Elasto-seal. Challenge: Mag-iimbita ng mga lasing na me baril ang house ng Big Brother. Papuputukan nila ang kisame hanggang magkabutas-butas na parang Swiss cheese ang bubong. Aayusin ng mga house inmates ang bubong gamit ang Elasto-seal habang suot ang damit na me tatak na Elasto-seal.
• Saksakan pa ng santambak na komersyal, pwede nang pang-isang linggong episodes ang mga to.

  Ideya para sa reality TV. Tutal nahihilig na rin lang mga tao dito.

  • Pinoy Big Barabas -Tututok ang palabas sa entire death row ng City Jail. Ang bawat ma-vote out e diretso sa electric chair. Kada linggo merong isang madededo. Isa lang ang papalaring palayain. Nasasa-kamay ng viewers kung sino ang gusto nilang makasamang muli sa lipunan at kung sinong mamatay.
  • Pinoy Blind Superstar: The Search for the Next Willie Garte -naisip ko tong ideyang ito habang naglalakad sa ilalim ng LRT. E maganda ang boses ng bulag na naggigitara at kumakanta. Tutulong ka na rin lang para magka-career ang isang tao, e di bulag na. At tulad ng Pinoy Pop Superstar, mababait dapat ang judge. Panget naman kung parang mga Boy Abunda, "Hindi ka lang pala bulag, bingi ka pala. Hindi mo ba naririnig ang tono ng kanta mo? Sakit sa tenga."
  • Pinoy Nurse -mga aplikanteng nurse na irereali-TV. Isa lang ang maha-hire sa States. Ang iba e luhaan. Ang mga challenges e pang-nurse, mula pag-aayos ng mesa hanggang sa pagpapalit ng adult diapers ng mga ulyanin. Patok to, lalo na’t pag inisip mo kung gaanong karaming gustong mag-nurse abroad. Nandyan na ang market.

At sa wakas e nakabili na rin ako ng digital camera. Eto ang isa sa mga larawang kinunan ko -ang babae.

Noon ko pa gustong manood sa Instituto Cervantes. Tuwing Sabado e nagpapalabas sila ng Spanish film doon. Kahapon maganda ang palabas, Motorcycle Diaries, base sa isang libro, na base naman sa buhay ni Che Guevara.

Para sa mga hindi nakakakilala ke Che Guevara, siya yung muka na lagi ninyong nakikita sa mga t-shirt ng mga tibak, hindi tibak na gusting magmukang tibak, rocker na akala e memberng Metallica si Che Guevara, o mga taong nakikiuso sa pagsuot ng muka niya o kaya e tulad noong matabang magmamani na walang ideya kung sino and suot niya.

“Meina, ito na ang pagkakataon ko para mapanood ang buhay ng taong ito na nakapag-imprenta ng milyong kopya ng t-shirt, sumesegunda lang sa World Youth Day t-shirts noong 1995.”

Napilit ko naman siyang manood. Nga pala, hindi sinehan ang Instituto Cervantes, parang Spanish embassy o kung anuman yun. DVD lang na ifinlash sa pamamagitan ng LCD projector. Mga trenta lang kaming nanood siguro. Me mga lima-sampung Kastila doon. Puro sila nagkakastila. Pati yung mga Pinoy na nandoon. Yung iba Inggles. Ayos na rin kase me nag-iingles.

“Que hora es?” tanong ko ke Meina.

“Anong pinagsasabi mo/ Tumigil ka nga diyan! Kakahiya ka.”

“Tama yun. Ibig sabihin e anong oras na?”

“Simple el pelicula…” sabi noong maputing mama sa kausap na Pinoy.

“Simple raw yung pelikula. Nagtatagalog yung Kano o,” sabi ko.

“Spaniard yan, engot,” sabi niya.

“Maputi e, e di Kano. Ikaw nga tawag mo sa maitim na Amerkano e Negro. Kano din naman yun. Kahit nga sa pamPaskong kanta e We wish you Amerikano 3x and a Happy Negro, di ba?”

“Oo na.”

Noong pinatay na ang ilaw at pinalabas ang trailer e walang subtitle (para sa hindi naiiintindihan kung ano ang subtitle, ito yung translation sa baba na nasa DVD. Kung napanood mo yung pelikula ni Cesar Montano tungkol sa ilog, meron yung subtitle), kinabahan kami.

“Baka walang subtitle to. Parang pareaction paper yata to sa mga estudyante,” sabi ni Meina.

“Oo nga, patay tayo! Nako, hindi kinlik yung subtitle. Pinlay agad!”

At madilim na ang buong paligid. Simula na. Nagtataasan na ang opening credits at Kastila pa rin.

“Patay tayo nito. Pano kung wala?” tanong ni Meina.

“Pag tumayo tayo, sasabihin mga Indio tayong hindi nakakaintindi ng Kastila. Pag pinanood naman natin, e napakalaking tiisan noon!”

“Por favor senoñ, el subtitulo. Me no intiendes Español,” pinapraktis ko sa ulo ko.

“Wag kang maingay diyan,” sabi ni Meina.

Mukang hindi lang pala ko nag-iisip. Nasabi ko na pala. “Pinapraktis ko lang in case na kailanganin natin. Teka, tingnan mo kiniklik ang subtitle! Chinese! Pwede na yan. Marunong ka naman. Itranslate mo sa kin. Ayun, Inggles! Ayos!”

“Silencio, hijo,” sabi sa kin nung isang Kastila.

At tahimik kaming nanood ng Motorcycle Diaries.

Pagkatapos e sabi ni Meina,"Sana sa colony na lang siya ng lepers. Di pa siya namatay."

"E gusto niya ngang tumulong sa mas nakararami."

"E namatay naman siya."

"Makakabenta ba siya ng milyong t-shirt kung nagdoktor na lang siya?"

"True story ba yun?’

"Tanong mo na lang sa magmamani…"

Katatapos lang naming magtiis ng Brothers Grimm sa Southmall. Nakita ko ang posters ng dalwang pelikula. Kung may sapat kang salapi at oras, alin sa dalawa ang panonoorin mo? Lisensyadong Kamao o Cinderella Man?

Dekada na ang binilang magmula noong sinarhan ko ang puso ko sa pagkain ng pansit. Kung hanggang sa ngayon e kumakain ka pa rin noon at hindi mo pa natitikman ang pansit ng tatay ni Meina e yun e dahil:

• wala kang pakelam sa lasa ng kinakain mo
• o talagang masarap ang kinakain mong pansit

Naglipana ang mga ‘alang kwentang pansit sa Pilipinas. Pansit sa batya, pansit na maputla, pansit na walang sahog at puro bihon, pansit na matigas ang bihon, pansit na malabsak, pansit na puro sitaw (o Baguio beans ba yun, basta yung berde), pansit na maalat, pansit na matabang, pansit preso, punksit (pansit na tanging mga punks lang ang kakain) at kung anu-ano pang pansit na walang silbi kundi iiwas ka sa pagkamatay sa gutom. Binuksan muli ng tatay ni Meina ang puso ko sa pansit. Ibinangon niya ang dignidad ng pansit. Ganoon kalupet ang tatay ni Meina sa pagluluto kaya ang tawag ko sa kanya e Iron Chef.

Kanina katulad ng dapat asahan e masarap ang luto niyang pagkain. Basta beef na inimbento niya, di ko alam ang tawag. Habang kumakain sabi ni Meina, "Dapat daddy e isulat ninyo ang recipe ng mga niluluto ninyo. Kumbaga sa ISO documentation."

"Alam ko yang docu-documentation na yan. Nandito lahat yan o," sagot ni Iron Chef sabay turo sa sentido niya.

Noon pa sinasabihan ni Meina ang tatay niya na isulat ang kanyang mga recipe pero medyo me katigasan ng ulo kaya ayaw gawin.

"Para eksakto ang timpla kapag iba na ang gumawa," dagdag ni Meina.

"A oo nga ho. Para pwede ninyong i-hand down from generation to generation," dagdag ko.

Napag-isip-isip ni Iron Chef na may punto ako. Napatigil siya sa pagsubo e.

"Pero yung tipong isisikreto ninyo. Ibibigay ninyo lang as karapat-dapat, yung tipo bang lihim na aral na mala-Shaolin, yung tipo bang parang yung Kamagong sa pelikulang Kamagong na tanging karapat-dapat lang ang pwedeng mag-may-ari. Yung dapat pang dumaan sa pagsubok bago ipamana."

"Kanino ko ipamamana, kay Meina? Aba’y yung pinrito niyang itlog nung Linggo e parang binagsakan ng bomba -sabug-sabog."

"Dumikit lang sa kawali," sagot ni Meina.

Nautusan ako ni Meina na bumili ng sanitary napkin sa Select.

"Meron kayong sanitary napkin?" tanong ko sa babaeng nagtatrabaho sa Select.

"Ito lang ho,:sagot niya sabay turo sa sang lupon ng mga tissue rolls.

"Meron kayong sanitary napkin?" inulit ko.

"Ito lang ho,:sagot niya sabay turo sa sang lupon ng mga tissue rolls.

Itinigil ko na ang pagtanong dahil mukang kahit ulitin 23576545646759 times eganun din ang isasagot. Ika-cut and paste ko lang ng paulit-ulit e ganun ang magiging linya. Gusto kong sabihin sana e "TISSUE BA ANG GINAGAMIT MONG PAMPIGIL NG AGOS NG REGLA MO?" Pero pinagpasensiyahan ko na lang.

Hindi lang sa mga Koreanong gustong mag-aral Inggles as murang halaga sikat ang Pinas ngayon kundi pati na rin sa paggawa ng bomba. Nabansagang "Terrorist Academy" ang Mindanao, ang tinubuang lupa ng mga kaibigan ng DVD owners.

Naiulat sa AP na ang teknolohiya ay ikinakalat na sa Mindanao ng mga pwersa ng Al Tuwad Allah ("tutuwad ako para ke Allah" sa wikang Tagalog), isang grupong nasa ilalim ng grupong Al Qaida. Tinatayang me mga siyam na disenyo ng explosive at walong resiping kemikal na ang naituro sa mga ito, kabilang na ang kemikal na pinalabas sa pelikulang Fight Club.

"Kung ipi-freeze mo frame by frame ang mga eksena sa Fight Club ay makikita mo kung paano gawin ang kemikal na to," salaysay sa Tagalog (na may kakaibang accent) ng isang stall owner ng mga DVDs sa Quiapo.

Marami-rami na ring nahihimok na pumasok sa mga terrorist academy na ito, tulad ni Mohammad Al Nazer, isang dating out-of-school-youth.

"Hindi makapasa-pasa sa STI Mindanao ang anak ko kaya naisip ko baka ito ang gusto ni Allah. Isipin mo, mula pag-aaral e diretso na sa trabaho ang anak ko. Ang finals nga nila sa Bomb Concealment e magtago ng bomba sa Maynila kung saan puro Kristiyano lang ang dapat na masaktan. OJT na rin yun, di ba? Sigurado na ang kinabukasan ng anak ko," paliwanag ng tatay ni Al Nazer.

"At saka isa pa e advance ang teknolohiya dito. May film viewing din, tulad ng pelikulang The Specialist. Libre pa ang video games tulad ng Bomberman," pahayag ng batang Al Nazer.

Eighteen units lang ang kailangan para maging full-pledged terrorist with major on bombing, katumbas na units na kailangan para makakuha ng Licensure Exams for Teachers. Kabilang sa mga ito ay ang mga kursong:

• Historical Foundation of Explosives: From China to Nobel (3 units)
• Theories on Bomb Concealment (3units)
• Bombing Improvised Bomb-making Technology (3 units)
• Bomb Placement Strategies (3 units)
• Bomb Threat Discourse Theory (3 units)
• Koran Verses on Bombing the Infidels (3 units)

Kabilang sa mga pinagtataguan ng mga bomba sa ngayon e mga bote ng shampoo o deodorant, tube ng toothpaste, lata ng biskwit, at iba pang mga produktong hindi malimit gamitin ng mga Muslim na terorista, sa bansa man o sa labas.

Dahil mag-oOktubre na pinagpapalagay na delikado ang Metro Manila lalo na ang mga mall, simbahan at malalaking supermarkets dahil sa mga mga estudyanteng magsasagawa ng kanilang finals sa Bomb Placement Strategies. Tinatayang Quiapo ang pinakaligtas na lugar, pwera na lang mula sa mga  mandurukot.